Der Himmel über Brüssel

Beestenbos is nog steeds boos

2009-11-25T17:21:00.002+01:00

”De mate van beschaving van een volk is te meten aan de wijze waarop het met zijn dieren omgaat.” Dat heeft Ghandi ooit gezegd, en als hij gelijk had, dan zijn wij een stelletje holbewoners.

Want nee, het gaat niet goed met de dieren. Gaia maakte vandaag beelden uit Belgische slachthuizen openbaar, waarop te zien is hoe schapen, geiten en koeien op wrede manieren worden afgemaakt. Ondanks een verbod op onverdoofd slachten sterven volgens de dierenrechtenorganisatie toch jaarlijks zo’n 250 000 dieren een pijnlijke dood.

Aan de andere kant van de wereld is het niet veel beter. In Nepal vindt nu het tweedaagse Gadhimai Jatra festival plaats, een oeroud ritueel waarbij zoveel mogelijk dieren opgejaagd en afgeslacht worden. Verwacht wordt dat 200 000 dieren gedood zullen worden.

Ik had hun nochtans gevraagd dat niet te doen, in deze brief. Humane Society is een Amerikaanse dierenrechtenorganisatie, die actie onderneemt tegen dierenmishandeling overal ter wereld. Regelmatig krijg ik mails van hen, met de vraag deze petitie te tekenen of die brief te versturen. En dat doe ik dan ook, braaf als ik ben. Cynische huisgenoten hebben daar steevast commentaar op in de zin van “dat haalt toch niets uit”. Misschien niet, denk ik dan, maar niets doen helpt in ieder geval nòg minder. Wie van hetzelfde gedacht is, kan hier eens een kijkje nemen.

Let it snow!

2009-11-19T18:37:00.004+01:00

Zondag wordt er weer gecrosst in Hamme-Zogge. Het zal ongetwijfeld weer een spannende strijd tussen Albert, Nys en Stybar worden maar een spektakel als dat van vorig jaar zal uitblijven. Even terugblikken:

Get Flash to see this player.

Tram 2

2009-11-09T11:39:00.006+01:00

Hiep hiep hiep, hoera! 20 kaarsjes vandaag voor de niet meer bestaande Muur!
Bestaat er een toepasselijkere manier om te vieren dan deze kitsch-klassieker?

Why he blogs - part 2

2009-11-05T12:05:00.004+01:00

Why I blog, een vraag die ik me de laatste weken ook wel eens gesteld heb. Zij het dan in het Nederlands, en met de laatste twee woorden in omgekeerde volgorde. Het antwoord luidt voorlopig helaas nog steeds: meer door een schoolse verplichting dan vanuit een innerlijke drang tot overdreven mededeelzaamheid.

Voor andere mensen is bloggen dan weer puur kicken. Voor Andrew Sullivan is het dat in ieder geval. Bij zijn beschrijving, hoe hij aanvankelijk in de zevende hemel was door de directheid van het bloggen, moest ik toch me toch al even proberen terug in te leven in de tijd waar e-mail, facebook, twitter en bloggen nog niet wijdverspreid en algemeen ingeburgerd waren. Het was moeilijker dan je zou verwachten, hoewel dat in feite maar een vier, vijf jaar geleden is. En zo was het weer even schrikken hoe snel die dingen allemaal vanzelfsprekend geworden zijn.

Tegenwoordig kan iedereen die dat wil zijn eigen blog beginnen. In twee minuten is zo’n ding gefabriceerd. En, zoals dat dan gaat, pakt niet iedereen dat op dezelfde manier aan. Het is dan ook een beetje tricky om een theoretische tekst over het fenomeen bloggen te schrijven, als ware het een exacte wetenschap. De vorm van bloggen, waarover Sullivan het heeft, is maar één van de vele verschijningsvormen ervan. Bij zijn wijdlopende reflecties en beschrijvingen van het fenomeen gaat Sullivan duidelijk uit van een fanatieke vorm van bloggen, zoals uit deze passage blijkt:

"No columnist or reporter or novelist will have his minute shifts or constant small contradictions exposed as mercilessly as a blogger’s are. A columnist can ignore or duck a subject less noticeably than a blogger committing thoughts to pixels several times a day. A reporter can wait—must wait—until every source has confirmed. A novelist can spend months or years before committing words to the world. For bloggers, the deadline is always now. Blogging is therefore to writing what extreme sports are to athletics: more free-form, more accident-prone, less formal, more alive. It is, in many ways, writing out loud."

Voor die manier van bloggen, waarbij mensen twee, drie keer per dag hun gedachten op het internet smijten, heeft hij een punt. Toch kan je die waarheden niet zomaar veralgemenen. Bloggers zijn niet noodzakelijk bezig met al racend tegen de klok zoveel mogelijk blogposts per dag bijeen te schrijven. Veel blogteksten getuigen van auteurs die houden van taalbouwsels, van wikken en wegen. Daarbij gaat kwaliteit boven kwantiteit: er verschijnt niet elke dag iets nieuws, maar wat je leest is dan ook een weloverwogen uiting, met aandacht voor stilistische aspecten en overwegingen in verband met leesbaarheid.

Het intrinsieke verschil tussen bloggen en elke andere vorm van schrijven, de directheid, de rauwheid, de levendigheid en spontaneïteit van de tekst, het uitgangspunt van Sullivans theorie, gaat dan ook niet meer echt op. Helaas.

Why he blogs...

2009-11-03T13:25:00.003+01:00

De Britse blogger Andrew Sullivan wordt hier en daar beschouwd als de pionier van de weblog-journalistiek. Hij was een van de eerste politieke journalisten die een eigen persoonlijke blog opstartte. In 2000 creëerde hij zijn blog, The Daily Dish. The Daily Dish won de 2008 Weblog Award voor de beste blog. We kunnen dus gerust stellen dat Andrew Sullivan op het vlak van bloggen een autoriteit is. Hij weet waar hij over … blogt.

In zijn blogpost ‘Why I Blog’ legt Sullivan zijn liefde, zelfs passie, voor het medium uit. Met bloggen ontstond een “golden time for journalism”. Bloggen is een “form of instant and global self-publishing”. Een blog is “the spontaneous expression of instant thought”.

Naast de snelheid en de spontaniteit van het medium houdt hij vooral van de VRIJHEID:

“It was obvious from the start that it was revolutionary. Every writer since the printing press has longed for a means to publish himself and reach—instantly—any reader on Earth. Every professional writer has paid some dues waiting for an editor’s nod, or enduring a publisher’s incompetence, or being ground to literary dust by a legion of fact-checkers and copy editors. If you added up the time a writer once had to spend finding an outlet, impressing editors, sucking up to proprietors, and proofreading edits, you’d find another lifetime buried in the interstices. But with one click of the Publish Now button, all these troubles evaporated.”

Bloggers hoeven zich geen zorgen te maken over uitgevers en redacteurs. Ze kunnen zonder toestemming beginnen schrijven en onmiddellijk een groot publiek bereiken. Maar Sullivan ontdekte al snel dat ook het bloggen niet vrij is van brutale commentaren. Strengen lezers hebben graag het laatste woord: “E-mail seemed to unleash their inner beast. They were more brutal than any editor, more persnickety than any copy editor, and more emotionally unstable than any colleague.”

Geen nood, zegt Sullivan, de blog is namelijk het perfecte medium om snel op die lezerskritiek te reageren. Bloggen = self-correction. Onnauwkeurigheden en zelfs grove fouten worden met één muisklik verbeterd. Je kunt je afvragen of dit wel professioneel en journalistiek correct is. Ja, zegt Sullivan, want “there is nothing more conducive to professionalism than being publicly humiliated for sloppiness.” Leuk hoor, dat bloggen!

In de Stasi-Knast

2009-10-30T17:20:00.002+01:00

Knast is Duits voor het gevang. Een woord dat de toestand in kwestie goed uitdrukt, vind ik: een heel klein benauwd kotje waar gevangenen van frustratie zitten te knarsetanden en hun vingernagels opvreten.

Op www.stasi-live-haft.de valt dezer dagen iets merkwaardigs te zien. Een man in een blauwe pyjama in een grauwe cel van 2 bij 3 meter, die nu eens een camera hoog boven zijn hoofd toespreekt, dan weer met zijn hoofd in zijn handen in een hoekje zit. Carl-Wolfgang Holzapfel, een Duitser die onder het DDR-regime in de Stasi-gevangenis van Berlin-Hohenschönhausen gevangen gezeten heeft, doet dat voor de twintigste verjaardag van de Wiedervereinigung nog eens dunnetjes over. Van 29 oktober tot 5 november neemt hij zijn intrek in een ienieminie celletje. Op de bovenstaande link kan je Holzapfel via webcam live in zijn persoonlijke knast zien. Je kan de man ook vragen doormailen, die hij eenmaal per dag beantwoordt.

Dat doet hij niet uit nostalgie naar de tijd die hij daar doorbracht, of wat had je dan gedacht. Met zijn actie wil hij de hedendaagse Duitser eraan herinneren dat de DDR alles anders dan een modelstaat was. Vooral jongeren onder de vijfentwintig, die het regime niet meegemaakt hebben, moeten volgens Holzapfel weten dat de DDR niet het knuffellandje was waarvoor het in films als Goodbye Lenin én door aanhangers van de nog steeds welig tierende ‘Ostalgie’ wordt afgeschilderd.

This is it!

2009-10-13T23:03:00.002+02:00

">
Vandaag kwam de nieuwste single van wijlen King of Pop uit: ‘This is it’, naar de gelijknamige concertreeks. Vele trouwe MJ fans – mezelf incluis – verwachtten zich aan een funky dansbaar nummer, Jackson-style, maar kregen een zeemzoete ballade te horen – of zoals Steven Lemmens het verwoordde: “een pot confituur, man!” Het is moeilijk te geloven dat deze single geschreven werd door hetzelfde genie dat nummers als ‘Thriller’, ‘Dirty Diana’ en ‘Scream’ creëerde.

Bovendien beweert Paul Anka dat hij de single 26 jaar geleden geschreven heeft onder de titel ‘I never heard’. Aangezien Jackson zelfs de moeite niet deed om de tekst te veranderen valt een verband moeilijk te ontkennen. Oordeel zelf maar:

Wat er ook van zij, toen ik het nummer ‘This is it’ hoorde, kon ik maar één ding denken: Is this it?

Laissez Passer!

2009-10-13T22:26:00.001+02:00

Zaterdag 10 oktober 2009 zal voor mij de geschiedenis ingaan als de dag van mijn allereerste ervaring als sportjournaliste. Tenminste, dat hoop ik want sinds die bewuste avond heb ik de sportjournalistenmicrobe serieus te pakken en als mensen mijn nu vragen “wat wil je later worden?” (“als je groot bent” hoeft er niet meer bij) antwoord ik met fonkelende oogjes “sportjournalist”. Ik had al langer het idee dat ik – misschien, eventueel, als het enigszins mogelijk zou zijn – iets met sport wilde doen, maar sinds zaterdagavond weet ik het zeker: sportjournalist is het mooiste beroep ter wereld. François Colin, sportjournalist par excellence, vindt dat ook: “je wordt betaald om naar sportwedstrijden te gaan en er je mening over te geven”.

Diezelfde François Colin – sportredacteur bij Het Nieuwsblad en De Standaard, communicatieverantwoordelijke voor het WK 2018 in België en Nederland en vooral mijn docent sportverslaggeving – bezorgde zes van zijn leerlingen zaterdag de avond van hun leven (vergeef mij eventuele overdrijvingen). De zes gelukkigen, per lot bepaald, mochten de wedstrijd België – Turkije van op de perstribune! volgen.

Bij aankomst aan het Koning Boudewijn Stadion kregen we van F.C. onze persbadge overhandigd, een blinkende kaart die mij knikkende knieën bezorgde en waarmee ik voetbalminnend Vlaanderen groen van jaloezie kan doen worden. Alle zes gingen we met een brede glimlach en een zekere trots de persruimte binnen . Tussen gevestigde waarden als Filip Joos, Frank Raes, Peter Vandenbempt, Eddy Demarez, Tom Coninx en Marc Degryse dronken we een jupke (of wat dacht je) terwijl we onze onwennigheid met wisselend succes probeerden te verbergen. Net als de echte journalisten kregen we een papier met de ploegopstelling in onze handen – dat we er iets meer om moesten jengelen dan Joos en co, daar zoeken we niets achter. Terwijl sommige journalisten een ernstig gesprek over voetbal voerden, leken Frank Raes en Filip Joos heel wat plezier te hebben in de kunstmatige bevruchting (of iets wat er op lijkt) van een koe, mooi in beeld gebracht in een of ander dierenprogramma op Één. Het viel ons op dat er maar één vrouwelijke verslaggeefster in de persruimte rondliep, een beetje meer oestrogeen in het voetbalwereldje kan er dus nog wel bij.

Na een kwartiertje in de persruimte namen we plaats op de persbanken van het stadion. Met onze neus op de stip zagen we niet alleen hoe Vermaelen en co een sterke wedstrijd speelden, maar ook hoe Zeynep Sever, onze eigenste miss België en vriendinnetje van de Turkse doelman, door fotografen en bewonderaars voortdurend werd aangeklampt. Vlijtig pende ik de verschillende fases van de wedstrijd neer – mijn notitieboekje van die avond zal samen met mijn persbadge een bijzondere plaats aan mijn muur krijgen.

Na de wedstrijd en een tweede pintje kregen we een tweede pasje: een geel met daarop 'laissez passer – press conference coaches'. De persconferentie van de Turkse bondscoach was in het Turks. Misschien heeft hij die avond zijn ontslag wel ingediend, we hebben het in elk geval niet begrepen. Na tien minuten van complete onverstaanbaarheid – die ik dankzij mijn enthousiasme toch interessant vond – was de kleine generaal aan de beurt. Dick een vraag stellen durfde ik nog niet maar ik blijf dromen van de dag waarop ik als echte journaliste mijn allereerste – uiteraard zeer goeie – vraag zal stellen!

Oh ja, in al mijn opgetogenheid zou ik bijna vergeten dat we gewonnen hebben! Zeyneps liefje keerde met een droge 2-0 terug naar Turkije.

The model

2009-10-12T19:32:00.001+02:00

Okee, we zijn aan deze blog begonnen onder vermelding van Goethe en Kafka, en ja, de naam van onze blog is een variant op een alternatieve Duitse film, maar laat één ding duidelijk zijn: cultuursnobisme is iets waar we niet aan meedoen. Far be it from ons om neer te kijken op meer populaire cultuurproducten. Zo heb ik bijvoorbeeld alle zeven seizoenen van Gilmore Girls in mijn kast staan, en volg ik met grote aandacht politiek incorrecte televisieprogramma’s als X-Factor of So You Think You Can Dance.

Een andere talentenjacht waarvoor ik mij al eens graag in de zetel nestel, is America’s Next Top Model, bedacht en gepresenteerd door überfotomodel Tyra Banks. Of het nu voor de glitter en glamour van het topmodellenbestaan is, voor de esthetiek van de modefoto’s of voor de onvermijdelijke ruzies tussen de kandidates, om de één of andere reden blijf je gewoon kijken.

Sinds een tijdje heeft het programma er ook in ons land een spin-off bij, dit jaar onder de titel Benelux’ Next Top Model. Die “lux” moet je er wel zelf een beetje bijdromen, want alle deelnemende meisjes zijn Belgisch of Nederlands. Ongetwijfeld een strategie om het programma wat meer internationaal cachet te geven, maar soit. Niet alleen de titel is een zo getrouw mogelijke kopie van het origineel; de beneluxe programmamakers hebben heel hard hun best gedaan om hun Amerikaanse voorbeeld in alle aspecten na te apen. Het concept is alvast krak hetzelfde: een tiental streng geselecteerde kandidates-modellen worden samengebracht in een van luxe overlopende villa, moeten allerhande proeven en fotoshoots tot een goed einde brengen, en op regelmatige tijdstippen wordt de minst geslaagde van de bende met een klein woordje van dank terug naar huis gestuurd.

In het detail toont zich de meester, moeten de programmamakers gedacht hebben. De rol van Tyra Banks wordt ingevuld door voormalig Nederlands fotomodel Daphne Deckers. Die communiceert, net als Tyra, met haar aspirant-modellen via brieven die in de model mansion worden achtergelaten. Een steevast moment van “Tyra Mail!”-kreten in de originele versie, dat zorgvuldig gereconstrueerd wordt door de Belgische en Nederlandse meisjes, die enthousiast (en waarschijnlijk contractueel daartoe verplicht) “Daphne-mail!” kirren bij het zien van een nieuwe enveloppe. Oordeel vooral zelf wat het beste klinkt.

Edoch, ondanks de goedbedoelde inspanningen slaagt de kopie er niet in het origineel te evenaren. Het programma lijkt namelijk meer gericht te zijn op kijkcijfers dan op het klaarstomen van een nieuw topmodel. Waar Tyra Banks haar discipeltjes steeds concrete aanwijzingen geeft om zichzelf te verbeteren, krijgen de meisjes hier dingen te horen als: “Je staat een beetje te dik” of “Het varken staat mooier op de foto dan jij”. Op doorzichtige manieren wordt er bovendien ruzie gestookt tussen de kandidates (wat op zich al niet erg moeilijk is). Een heel eenvoudig recept: je laat iedereen antwoorden op vragen als “wie is de domste”, “wie is het lelijkst”, “wie is de saaiste”, en vervolgens publiceer je die antwoorden in een boekje dat iedereen kan lezen. Je plaatst op de cover enkele markante uitspraken als “Tessa heeft een asociale kop” en hupla, doel bereikt.

Wat echt relevant is, lijkt als nevenzaak gereclasseerd te zijn. De foto’s die resulteren uit de fotoshoots worden maar even terloops bekeken; de kijker thuis (hallo daar) krijgt ze zo’n drie seconden te zien, in een belachelijk klein formaat, en dat vindt die kijker absoluut niet genoeg. Ah neen, die tijd gaat naar diepte-interviews met de kandidates. Wat vinden zij ervan dat hun volgende opdracht in Antwerpen doorgaat? “Nou, ik dacht dat Antwerpen in Nederland lag. [peinzende blik] Ik weet wèl dat Manneke Pis daar staat.” Een onversneden staaltje van uitlachtelevisie.

My point being: niet alles is beter in Europa.

Los geht's

2009-10-08T13:52:00.001+02:00

“ Let’s start at the very beginning
a very good place to start
when you read you begin with
A, B, C
When you blog you begin with
Linde en Marie ”

Met deze nu al legendarische woorden beginnen wij aan ons blogavontuur. Wij, dat zijn dus Marie en Linde. Onze geschiedenis samen gaat way back: naar die allereerste schooldag in het vijfde middelbaar in het Onze-Lieve-Vrouw-van-Vlaanderenlyceum in Kortrijk. Later trokken we samen naar Gent om de taal van Goethe, Kafka en Brecht te bestuderen. En nog raken we niet van mekaar af! Ook dit jaar zitten we weer zij aan zij in de schoolbanken om onze journalistieke ambities waar te maken.

Op deze blog willen we het over onze gemeenschappelijke en individuele interesses hebben. Op journalistiek verantwoorde wijze, vanzelfsprekend.

En overigens vinden we dat kabouter Wesley terug in Humo moet.

Marie en Linde